Dla kogo i po co ?   Szkolenie Rhinoceros dla zaawansowanych – certyfikowany stopień II+ dedykowane jest osobom, które ukończyły stopień I szkolenia lub mają już kilkumiesięczne doświadczenie w pracy z programem i chcą zwiększyć efektywność swojej pracy oraz poznać wiedzę niedostępną w żadnych tutorialach i podręcznikach. Szkolenie polecane jest szerokiemu spektrum branż, np.. projektantom architektury, biżuterii,  statków/jachtów, tapicerom, modelarzom, osobom zajmującym się wzornictwem przemysłowym, projektantom  form przemysłowych oraz przygotowującym projekty pod druk 3D oraz CAM/CNC. Ten poziom szkolenia kładzie jeszcze większy nacisk na topologię NURBS oraz problematykę jakości kształtu i jego analizy. Rozpatrywane są również kwestie dostosowywania programu do własnych potrzeb, instancjonowanie projektu oraz elementy zaawansowanej dokumentacji technicznej projektu i pracy grupowej. Podczas 2 dni (16 godzin) wykładów i ćwiczeń z autoryzowanym instruktorem kursant zdobywa praktyczne umiejętności z zakresu projektowania przestrzennego w programie Rhinoceros na poziomie dla zaawansowanych. Co nas wyróżnia ?   –  Nasza firma jest Autoryzowanym Centrum Szkoleniowym Rhinoceros w Polsce Posiadamy Certyfikat wystawiony przez producenta oprogramowania firmę McNeel poświadczający nasz profesjonalizm – Autoryzowany Instruktor z wieloletnim doświadczeniem  Nie tylko sama wiedza jest ważna, ale także, a może przede wszystkim umiejętność jej przekazania. Od wielu już lat naszym największym atutem jest zdolność prostego tłumaczenia skomplikowanych zagadnień. – Nacisk na zrozumienie idei i metodyki pracy w NURBS  NURBS to podstawowa reprezentacja geometrii przestrzennej w Rhino. Szczególny nacisk instruktor przykłada na zrozumienie zasad i zależności, które niezbędne są w trakcie tworzenia projektu w Rhino, niezależnie od jego stopnia skomplikowania oraz branży. Szczególnie skorzystają na tym osoby, które już w jakimś stopniu poznały program w wyniku samodzielnej nauki, chociażby z Internetu. Spowodowane jest to tym, że wiedza ta jest często pomijana lub bagatelizowana. – Program szkolenia poszerzony o dodatkowe zagadnienia względem materiału zalecanego przez producenta oprogramowania Rhinoceros – firmę McNeel. Wymagania wstępne  Zaleca się aby kursant miał ukończony pierwszy poziom szkolenia. W innym przypadku wymagane się co najmniej dwumiesięczne doświadczenie w pracy  z programem Rhinoceros. Wymagana jest również biegłość w obsłudze systemu Microsoft Windows. Efekty szkolenia Po ukończenia tego stopnia szkolenia kursant zdobędzie następujące umiejętności:
  • Projektowanie powierzchniowe (Rhino) na tle projektowania bryłowego (inne aplikacje 3D)
  • Zaawansowana ciągłość geometryczna (G-con)
  • Zaawansowana topologia NURBS, ograniczenia i możliwości (Four-sided surface principle)
  • Zaawansowane techniki przekształceń, Uniwersalna Technika Deformacji (UDT)
  • Strategie modelowania – techniki automatyczne vs manualne
  • Funkcje wytłaczające i wypełniające – kiedy jakie stosować, aby uzyskać optymalny kształt i jakość
  • Zaawansowana analiza geometrii pod kątem przydatności modelu do produkcji / druku 3D
  • Samodzielnie dobieranie strategię modelowania w zależności od rodzaju i skali projektu
  • Rozwijanie (Unroll) powierzchni rozwijalnych i nierozwijalnych
  • Upłynnianie (Fairing) geometrii na poziomie krzywych i powierzchni
  • Tworzenie lepszych i bardziej optymalnych siatek MESH pod potrzeby produkcji / druku 3D
  • Poszukiwanie, instalacja i konfiguracja najpopularniejszych rozszerzeń (plugins)
  • Dokumentacja techniczne – arkusze, rzuty, skala, kontekst rzutu
  • Dostosowywanie programu do własnych potrzeb, w tym makrodefinicje, skrypty i szablony
  • Podstawy modelowania parametrycznego z wtyczką Grasshopper
  • Bloki, instancje, złożenia projektu
  • Elementy pracy grupowej nad projektem (Worksessions)
Szczegółowy program szkolenia:
  1. Wstęp – szybka powtórka podstawowych zagadnień  – Praca z płaszczyznami konstrukcyjnymi – Chwytaki (Osnaps) i inne narzędzia wspomagające modelowania – Kształt i jego jakość – Zalety optymalnej jakości geometrii – porównanie z podejściem tradycyjnym
  2.  Zaawansowana topologia NURBS  Zarówno krzywe, jak i powierzchnie charakteryzują się pewną wewnętrzną budową, topologią. Składa się na to szereg cech, których znajomość pozwoli nam na osiąganie o wiele bardziej rozbudowanych możliwości. – Stopień (Degree) na krzywej i na powierzchni – Punkty kontrolne vs punkty węzłowe – Ciągłości geometryczny z punktu widzenia punktów kontrolnych – Geometria wymierna i niewymierna, wagi – Metodologia czterech rogów na powierzchni (Four-sided surface principle) – Powierzchnie przycinane i nieprzycinane (Trimmed vs Untrimmed)
  3. Analiza geometrii  Program do projektowania to nie tylko tworzenie geometrii. To także poprawianie błędów, optymalizacja lub szukanie innych rozwiązań dla napotkanych problemów. W tym celu należy wiedzieć więcej na temat geometrii, nad którą pracujemy. Czyli po prostu analiza. – Graf rozkładu zmian krzywizny – pojęcie jakości krzywej – Analiza zakrzywienia na powierzchni – Mapy środowiskowe i Zebra – Narzędzia krawędzi – Krawędzie nadmiarowe i sposoby radzenia sobie z nimi (Join vs Merge) – Sposoby naprawy obcej geometrii, diagnostyka modelu
  4. Zaawansowane techniki modelowania  Jakie pułapki czekają nas, gdy stopień skomplikowania obiektu wzrasta. Co się dzieje, gdy krzywizny pojawiają się już w dwóch kierunkach? Jak zmusić krawędzie powierzchni, aby do siebie idealnie pasowały ? – Funkcje wytłaczające i wypełniające a ciągłość geometryczna – Płynne łączenie (Blending) powierzchni złożonych – Krawędzie odkryte i neutralizowanie kłopotów (Join two naked edges) – Optymalizacja powierzchni wytłoczonych ze złej jakości krzywych – Upłynnianie krzywych – Dodatkowy zestawów chwytaków (Osnaps) i ich rola – Zaawansowana orientacja obiektów – Dodatkowe funkcje kolorowego manipulatora transformacji (Gumball) – Modelowanie z obrazków, import, ustawianie w rzutniach, odrysowywanie – Shelling – nadawanie grubości bryły w formie wspólnej wartości (skorupa) – Krzywe i powierzchnie uśrednione (Tween)
  5. Rozwijanie powierzchni  Zagadnienie to jest coraz bardziej popularne w coraz większej ilości branż. W jaki sposób rozwijać powierzchnie bez utraty kształtu ? Czy wszystkie powierzchnie da się rozwijać? – Pojęcie powierzchni rozwijalnych i nierozwijalnych – Dogłębne omówienie strategii rozwinięć powierzchni rozwijalnych (Unroll) i Squish – Dogłębne omówienie strategii rozwinięć powierzchni nierozwijalnych (Squish i SquishBack) – Rozciąganie i ścieśnianie geometrii – Listkowanie – technika zamiany powierzchni nierozwijalnej w szereg rozwijalnych
  6. Zaawansowane zmiękczanie krawędzi na bryłach  Jedna z częściej wykonywanych czynności w trakcie procesu . Wygładzanie lub fazowanie krawędzi. Dlaczego nie zawsze wychodzi ? – Profilowanie (fillet) ze zmiennym promieniem wielu krawędzi naraz – Algorytmy wygładzania – co można za ich pomocą osiągnąć (Rolling ball vs Distance between edges) – Zmiękczanie krawędzi w wizualizacji (Edge softening) – Wygładzanie wielokierunkowe
  7. Rhino je nam z ręki  Ważnym czynnikiem dobrej znajomości programu jest możliwość swobodnego dostosowania go do naszej branży i związanych z nią specyficznych potrzeb. – Tworzymy własny przycisk i własny pasek narzędzi – Makrodefinicje i ich rola w programie – Skrypty – języki programowania – Skrypty – ładowanie i uruchamianie – Wtyczki (plugins) – znajdowanie, ładowanie, wstępna konfiguracja – Skróty klawiszowe i aliasy – Import / Eksport modeli POLYMESH i NURBS do i z obcych aplikacji – Grasshopper – projektowanie parametryczne, ale jednocześnie programowanie wizualne
  8. Sposoby pracy z dużymi projektami  Duży projekt, zawierający sporo elementów składowych to nie lada wyzwanie. Czy można go podzielić na mniejsze części ? Czy da się coś zrobić, aby projekt zajmował mniej miejsca ? Czy można pozwolić sobie na modułowość i pracę w grupie nad wspólnym projektem ? – Przekroje – sekcje i kontury – Zaawansowane techniki rzutowania w dokumentacji technicznej – Arkusze i skala rzutów w dokumentacji technicznej – Porcjowanie rzutów – płaszczyzny przycinające – Bloki i instancje, złożenia dużych projektów – Elementy pracy grupowej w Rhino
  9. Bonus – przygotowanie modelu do produkcji /druku 3D Nadrzędnym celem projektowania przestrzennego jest fizyczne wytworzenie przedmiotu projektu. Nie każdy jednak model, który udało nam się uzyskać nadaje się do produkcji – Pojęcie modelu szczelnego (watertight) – Krawędzie odkryte (Naked) w bryle – Zaawansowany MESHing – Krawędzie rozgałęzione (Non-manifold edges) – Ilość trójkątów a jakość modelu – Położenie obiektu a druk 3D – warstwowość technologii druku 3D
  10. Bonus – zaawansowane zagadnienia związane z wizualizacją  – Tworzenie własnych materiałów – Tekstury i inne mapy -UV unwarping, czyli mapowanie materiałów na powierzchniach złożonych z ciągłością tekstury – IBL – oświetlenie środowiskowe – System nalepek (decals) – IOR, czyli fizyka materiałów
  11. Projekty praktyczne  Czas w pełni wykorzystać zdobytą wiedzę. Co nie znaczy, że nie będzie tu okazji do poznania nowych technik i metod pracy. Ćwiczenia te świetnie pokazują metodologię oraz etapy pracy nad projektem w Rhino. Od ogółu do szczegółu, ale liczy się już nie sam kształt, ale też jego jakość – Kształt designerski z uwolnioną bryłą – Zaawansowane wycięcia – Ostre krawędzie na gładkiej powierzchni (Creases) – Pilot zdalnego sterowania z dwóch rzutów  szkicu w postaci bitmapy.
Zapraszamy!